به یاد حسین منزوی! به مناسبت نزدیک شدن ۱۶ اردیبهشت ـ سالگرد وداعش!ـ

"غم  غروب  و  غم  غربت  وطن  بی تو

                                    نماز شام غریبان که گفته اند این است!"

آن روز که آمد آغاز فصل زرد و سرد خزان بود! با چه ابهتی آمد و چه بی سر و صدا دلها را از آن خود کرد. چه با شکوه بود تولد بهاران در پاییز! آمد و "مرور باغ همیشه بهارش تقویم ها را معطل پاییز کرد"!

آمد و برایمان از عشق گفت. از رؤیای دست نیافتنی دل مغرورش:

"خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود

             و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من_دل مغرورم_ پرید و پنجه به خالی زد

              که عشق _ماه بلند من_ ورای دست رسیدن بود"

و چه لطیف و شاعرانه دویدن برای نرسیدن را برایمان انشا کرد:

"من و تو آن دو خطیم آری، موازیان به ناچاری

                   که هر دو باورمان ز آغاز به یکدگر نرسیدن بود"

و عشق را چه ساده و صادقانه برایمان معنی کرد:

"نام من عشق است آیا می شناسیدم؟

                  زخمی ام، زخمی سراپا می شناسیدم؟…"

گاهی از امید سرود:

"تا سرانجام است امید سرآغازم به جای

                                گر چه هم بیم سرانجام از سر آغازم دهند"

و گاه نومیدانه از یأس گفت:

"زمین سوخته ام نا امید و بی برکت

                               که جز مراتع نفرت نمی چرید از من"

"همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زد"! و از غم هجران گفت:

"دور از تو چنانم که غم غربتم امشب

                                 حتی  به  غزل های  غریبانه  نگنجد"

و نومید و ناتوان، از کشمکش بی حاصل خود با غم سرود:

"مرا به کشمکش خیره با غم تو چه کار

                 که تخته پاره و طوفان که گفته اند این است"

واژه واژه ی اشعارش بوی عشق می داد، بوی لذت وصل:

 "اگر به ساحل امنی رسم در این شب هول

                                    همان کنار تو، آری، همان کناره ی توست"

و شوق نیاز:

 "سر به سجده می گذارم با جبین منکسر هم

                            در نماز ما شکستن هست اگر، نگزاشتن نیست"

 غزلهای عاشقانه اش آتش به جان عاشقان زد و قلم جادویش راهی برای شعر جز در دل نشستن باقی نگذاشت:

"آنجا که انشا از من املا از تو باشد

                     راهی برای شعر جز زیبا شدن نیست"

اما دریغ...تا سر جنباندیم رفته بود، رفته بود و با رفتنش صفحه ی بهار تقویم ها رنگ و بوی تلخ خزان گرفته بود…

آه که چه غم انگیز سرود وداع سر داد:

"دیر است اگر نه ورق بعدی تقویم

          کولاکم و برفم همه فردای من این است"

نمونه ای از غزلهای منزوی:

نقش های کهنه ام چقدر تلخ و خسته و خزانی اند

             نقش  غربت  جوانه ها ، رنگ  حسرت  جوانی اند

روغن  جلا  نخورده اند  رنگهای  من  که  در  مثل

             رنگ  آب  راکدند   اگر   آبی اند   و   آسمانی اند

از  کف  و  کفن  گرفته اند  رنگهای  من  سفید  را

             رنگ  خون  مرده اند  اگر  قرمزند  و  ارغوانی اند

رنگ های  واپسین  فروغ  از  دم  غروب  یک نبوغ

             مثل  نقش های  آخرین  روزهای  عمر  مانی اند

طرح تازه ای کشیده ام از حضور دوست _ مرتعی

             که در آن دو میش مهربان در چرای بی شبانی اند

مرتعی که روز آفتابی اش یک نگاه روشن است و باز

             قوس های  با شکوه  آن  جفتی  ابروی  کمانی اند

طرح تازه ای که صاحبش  فکر  میکند که رنگ هاش

             مثل  مصدر  و  مثالشان  بی زوال  و  جاودانی اند

رنگ های  طرح   تازه ام   رنگ های ذات  نیستند

             ذات  رنگ های معنی اند ، ذات  رنگی  معانی اند

نقش تازه ای کشیده ام از دو چشم مهربان دوست

             که  تمام  رنگ ها  در  آن  وام دار  مهربانی اند

برای خواندن بیوگرافی حسین منزوی روی "ادامه مطلب" کلیک کنید!