زندگی بازیست... ما خود صحنه میسازیم

سیما نصیب پرست

	سرود ناتمام
تو بودی و نگاهی عاری از احساس و من در عمق چشمانت به دنبال سرودنهای شعر خویش می گشتم و این تنها بهانه برای سیر دیدنهای تو بود ولی ای کاش تو _روح شعر من_ هرگز نمی رفتی ولی رفتی... تو می رفتی و طبع شعر من تب دار در آن آیینه ی چشمان بی احساس لحظه ی مرگ خودش را سخت باور داشت... و شعر آخرینم را زدیوان نگاهت بدین سان می سرودم: "غزلباران چشمانم به دنبال نگاهت سیر می بارند ولی ای کاش سهمی از آن چشمان مغرورت نصیب چشم خیس و از غزل سرشار من می شد! که تا شاید غزلهایم تب پرشور چشمانت و عاشق بودنت را کم نمی آورد! و ای کاش تو _روح شعر من_ هرگز نمی رفتی! ولی افسوس... تو رفتی و درخت شعر من خشکید و تو هرگز نفهمیدی چرا با تو غزلبارانم و بی تو پر از یک خلوت بی خویش و سیر از شعر؟! نفهمیدی که بی تو من خودم هم از خودم دورم و بی احساس گرمای وجودت من پر از احساس بی احساسی ام! و اشعارم به دریای پریشانی بیت بیتش زیر امواج نبودنهای تو _قبل از تولد_ خموش و سرد می میرند! و این مفهوم عشقی بی ریاست! تو آن تنهاترین مفهوم عشقی... ولی ای کاش...!" . . . (این سرود ناتمام واپسینم بود)!!! "سیما"
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم تیر 1386ساعت 21:26 توسط سیما نصیب پرست \|

	درباره
سیما نصیب پرست متولد 11 دی ماه یکی از همین سالهایی که گذشت! دانشجوی رشته اقتصاد نظری دانشگاه تبریز...همین!!!


RSS POWERED BY BLOGFA.COM