حريق خزان بود و تاراج باد.

من آهسته در دود شب رو نهفتم

                                 و در گوش برگي كه خاموشِ خاموش مي سوخت، گفتم:

-مسوز اين چنين گرم در خود، مسوز

                 مپيچ اين چنين تلخ بر خود، مپيچ

                                  كه گر دست بيداد تقدير كور

                                                  تو را مي دواند به دنبال باد،

                                                                مرا مي دواند به دنبال هيچ!!!

                                                                       " بخشي از شعر با برگ فريدون مشيري"