"ساقی   بیار   باده   که  ماه  صیام  رفت

           در ده قدح که موسم  ناموس و نام  رفت"

منصور باش و لاف "انا الحق" بزن  که حال

           آن "شبلی" و"جنید" و  مقامات خام  رفت

فرهادباش و تیشه زن بکوه که شیرین,دگر

           آنِ  تو   گشت  و  خسرو ِِ  والا  مقام  رفت

ای عاشقِ سحرش تیره تر ز شام,مژده ده

          صبحِ   سپید  آمد  و  آن   تیره  شام    رفت

خُمّ  شراب   کعبه  دل   کن.  حرام  نیست

           زاهد  برفت   و  بحثِ  حلال  و  حرام   رفت

هرگز  ِابا  مکن   ز   گناه   و  به  کام   باش

           آنجا به کام بود آن که در اینجا به کام رفت

                                                                          "سیما"

ما خود صحنه میسازیم تا بازیگر بازیچه های خویشتن باشیم.

وای...

        زین درد روان فرسای:

                       من بازیگر بازیچه های دیگران بودم!

گر چه می دانستم این افسانه را از پیش:

                                               "زندگی بازیست"

                                                "زندگی بازیست"...

                                                                         "نصرت"

                      بی هیچ ماجرایی...

و مرا حتی

               مجالِ  گفتنِ "بدرود" هم نبود...

وداع ِ آخرینش بود اما

                  من ساده لوحانه

                                غمگین و غریبانه

                                                در انتظارم.

در انتظار یک سلام و یک نگاه و یک وداع دیگرم!

ولی این بار

         با ماجرایی ماندگار

                             و وداعی که مرا فرصت برای پاسخش باشد...

                                                                                       "سیما"