شهریارا تو به شمشیر قلم در همه آفاق/ به خدا ملک دلی نیست که تسخیر نکردی
به مناسبت بیست و یکمین سالگرد وداع شهریار شهر غزل! (27 شهریور)
اینجا پناهگاه تنهایی های منه! شاهد اشکها و دلتنگیهای من!
دوباره با یه دل تنگ و تنها و سیر از همه جا و همه کس چند ساعتی مهمون خونه کوچیک و روح بزرگش شدم! بعد از این همه سال در و دیوارش همچنان بوی شهریار می ده... وارد حیاطش که می شی اولین چیزی که می بینی و از دیدنش لذت می بری خودشه! خود شاعرش! خود عاشقش! زنده، سرحال... با تمام وجودت، وجودش رو حس کنی! باورت نمیشه که «نیست»! یعنی باورت می شه که «هست»! صدای خوش آمدش رو میشنوی! زمزمه های شاعرانه اش روحت رو صیقل می ده! باهات حرف می زنه، صمیمی و پر احساس! شاعرانه و عاشقانه! درد دل می کنه! درد دلت رو می شنوه ... خلاصه اینکه «هست»!!! زنده و پر احساس و شاعر! مثل بیست و چند سال پیش! و تا همیشه خواهد بود!!!
غزلی بی نظیر از او:
تا کی در انتظار گذاری به زاری ام ؟
باز آی! بعد از این همه چشم انتظاری ام
دیشب به یاد زلف تو در پرده های ساز
جانسوز بود شرح سیه روزگاری ام
بس شکوه کردم از دل ناسازگار خویش
دیشب که ساز داشت سر سازگاری ام
شمعم تمام گشت و چراغ ستاره مرد
چشمی نماند شاهد شب زنده داری ام
گفتی هوای لاله عذاران ری خوشست
پنداشتی که بوالهوس لاله زاری ام
طبعم شکار آهوی سر در کمند نیست
ماند به شیر شیوه ی وحشی شکاری ام
سندان به سرزنش نتوان کرد پایمال
سرکوبی ام زیاده کند پا فشاری ام
شرمم کشد که بی تو نفس می کشم هنوز
تا زنده ام بس است همین شرمساری ام
تا هست تاج عشق توام بر سر ای غزل!
شیرین بود به شهر غزل ، شهریاری ام!
...
داها گؤزوندن دوشموشودوم
"سنی سئویره م" سؤزجویو دیلیمدن دوشن زامان!!!
من گئج باشلادیم می؟
یوخساکی سن تئز قورتاردین؟
...
وارلیغیم
باخیشلارینا ایلیشیب...
هارایا گئتسن
آرخانجا سورونمه لییه م!!!
سن دنیز...من ساحیل!
اوره یین
دنیز کیمی درین!
گؤزلرین
دوم-دورو ماویلیک داشییرلار!
اللرین
داشقین دالغالار کیمی آشیب داشیرلار!
سانکی تانری سنه باخیب دنیز یاراتمیش!
***
اللریم
دالغالار قوجاغیندا دینجه له ن قایالار!
اوره ییم
آیاق لار ایزینده ن اوسانمیش قوملار!
سانکی تانری منه باخیب ساحیل یاراتمیش!
***
بو آخشام
ایکی قورولوغا دوشموش بالیق
بیر نفسلیک دنیز حسرتینده جان وئریرلر...
آه
گؤزلریمین سن سیزلیینه فیکیرلشیره م!
...
حال و حوصله ی به روز کردن نبود...به قول خودمون «آللّاه دوتدی!»:
گیسوانم به دستِ باد, آرام, همچو گیسوی ساز می رقصند
ناز انگشتهای خسته ی من چنگ در موی ساز می رقصند
امشب از شور عشق سرشار است خلوت پاک و بی بهانه ی ما
قلبهامان در آسمانِ خیال با پرستوی ساز می رقصند
مردم ِ چشم های مشتاقت خیره در اشتیاق دستانم
مست و مستانه پای می کوبند , پای هوهوی ساز می رقصند
سوز آواز عاشقانه ی توست آنچه در جان ساز من جاریست
آه , آن نغمه های آتشناک با هیاهوی ساز می رقصند
دفتر ِ شعر , روی دستانت ! تا ورق می خورد غزل هایت
باز مردانِ بیت هاشان با شاه بانوی ساز می رقصند
باز هم بیت بیتِ اشعارت می نوازند گوش جانم را
باز نت های عاشقانه ی من روی در روی ساز می رقصند
ما سراپای , محو ِ دیداریم , آسمان غرق در تماشامان
روی چشمانِ پر تمنامان چشم و ابروی ساز می رقصند
چشم ِ اردیبهشتی ات انگار بر نگاهم بهانه می پاشد
کاین چنین بی بهانه , بی فریاد اشکها روی ساز می رقصند
هرم ِ آتشفشانِ دستانت لرزه بر کوهِ تن می اندازد
بازوانِ تکیده ام انگار زیر ِ بازوی ساز می رقصند . . .
ساز از دست من می افتد و باز آخرین برگِ دفترت خالیست
آه , ابیاتِ نانوشته ی تو بی هیاهوی ساز می رقصند
***
ساز ِ دل در سکوت می نالد: « آه از آن شاه بیت چشمانت »
آن غزلساز چشمهایت با این دل ِ مویه ساز می رقصند !!!!
